پیوسته

بی کلک و بی ماوا

بی مقصد و بی پروا !

بر سایه های بلند جسم هامان .

تنها در این اندیشه بودیم :

جایی که می رویم ٬ آنجاست که باید بود .

ما چشم هامان را از ترس

پیوسته می بستیم ...

ما روی آبهای سرخ یک دریا

بر زندگانی تکیه زده بودیم .

آنگاه قرص ماه

آبها را بلعید ...

موج ها را شکافت ...

رنگ ها را شکست ...

بر خشکیِ زمین

جا مانده بود تنها

بی سایه ٬ جسم هامان .

ما چشمهامان را همواره بسته بودیم ...

همواره بسته ... .

پی نوشت : انگار سالهاست به این خانه سر نزده بودم .

وقتی آمدم تاریک بود . و چیزی برای روشن کردنش نداشتم .

حالا هم که به روز شده ام به یاری نوشته های پیش بوده است .

اما ...

این هم برای من غنیمتی ست ٬ تا به یاد بیاورم زمان را ٬ که به سرعت می گذرد و ناگهان که به خود می آیی می بینی نزدیک به یک سال است چیزی برای گفتن یا برای روشن کردن خانه ات نداشته ای.

اما از همه ی اینها گذشته چیزی که باعث مسرت است زندگی ست . و اینکه این روزها که نبوده ام زندگی جدیدی را آغاز کرده ام و اینکه دیگر تنها نیستم و می دانم که از این جا به بعد با غرور و شوق بیشتری ادامه خواهم داد . چرا که در کنار کسی که دوستش دارم می نویسم . و این آغاز زندگی ست.